Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar
- Göçmen çocukların hayatı savaş ve travmalarla şekilleniyor.
- Rahman ve Nasır'ın hikayeleri, göçmenlerin zorlu yaşam mücadelesini yansıtıyor.
- Göçmen ailelerin çocuklarının psikolojik ve sosyal sorunları toplum için önemli bir sorun.
Adamın başında derin vazgeçilmez yara izi mevcuttu. Savaşta başına bir şarapnel parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Kenan’dı. Savaşta ağır yaralar asıt olmuş sığınmacıların tedavi edildiği Danca merkezinde birkaç ay tedavi görmüştü. Sağ kolu kullanamıyor, tokalaşırken sol kolunu kullanıyordu.
İçindekiler3 bölüm · başlığa tıklayarak ilgili bölüme geçin
Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu
Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Bazı günlerde elime birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan eve götürdüğü malzemeleri sahiplerinin alması bekleniyordu sınıfın önüne bırakıyordum.
Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri
Her çocuğun ayrı öyküsü vardı. Bazıları savaşın etkisini hala üzerlerinden atamamış aile ortamlarından geliyordu. Sürekli çatışıyordu. Günlerimiz Bırakın etmeyin!” söylemekle geçiyordu.
Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu
Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa başlamıştı. Okul ve evde ve aile ortamında zorluklar yaşıyordu.
Okul danışmanı çabalar sonuç vermedi. Okul yöneticileri, gelişmeleri değerlendirmek amacıyla oğlunun ailesini okula çağırmayı tespit etti.
Aile hepsi bir arada gelişti. Hepsi birden birlikte evde. Büyük aile birlikte toplantı toplantı salonuna girdiklerinde, O çocuk ayağa kalktı, “Muallim!” bağırdı bir adım atarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öfkeye aniden başladı.
Dışarısı soğukken ben birkaç kat giymiştim. Dede, yalın ayak geliyordu. Yeleğin altına giydiği beyaz entarisini ayak bileklerine kadar düzenlenmiş giydi. Annem ve nine çarşaflıydı. İş yerindeki durumunu ifade etmeye başladığımız zaman, Rahman fazla rahatsız oldu. Ağlayarak ağlamaya başladı. O çocuk ruhu gizli gizem anlamaya gayret ediyorduk.
Baba, oğlu bazı zamanlar evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından yakalandığını söyledi Anne ise, kendisini “Hala gözleri bilincinde şekilde yatak gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” dedi. Rahman utanarak odadan ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Sorunu fazla ağırlaştırmadık.
Konsensusla ailenin çoğunlukla destekleriyle oğlunun bir danışmana yapılmasına karşılık buldu. Eğitim kurumları saatlerinde Rahman’la özel ilgilenme ve işbirliği görevi bana.
İlerleyen günlerde Rahman koridorda koşarken, kapıya vurdu. Bir şey olmadı lakin hissi yandı, samimi yoğun ağlamaya başladı. Onu teselli etmek için elini tutarak okul götürdüm. Onun önüne beyaz bir boya kalemleri koydum. Raftan aldım, birkaç kitap okuma görünümü görünmeksizin uzak dan Rahman’ı sessizce> izledim. Rahman, farklı renklerde küçük kalemlerle bir karalarken beni unutmuş kendi dünyasında konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kâğıdı alırken bana bıraktı.
“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Oldukça bitkin, orada kalmak istiyor istemiyor gitmek istemiyor. Arkadaşları onu küçük görüyor!” anlattı. O yıl farklı başka bir kurumda görev aldım. O çocuk bazen hatırladım.
Yoldayken Nasır’la karşılaştım. Beni fark etti, “Öğretmen!” diyerek elime sıkıca çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü ve karardı; bana saklamadı. Oğul sonraki sık sık çeşitli Kriminal olaylarına karışarak polis kayıtlarına kayda alınmış. Ailesinden alınarak sorunlu gençlerin eğitildiği bir koruma yurduna gömülmüş. Tüm çabalarımıza karşılık Rahman’ı kurtaramamış olduk.
kaynak olarak ekleyin
💬 Tartışma (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.
İlgili Haberler
GündemBrand Week İstanbul 2027 Uyarısı: Ekonomik Belirsizlik Kalıcılaşıyor
GündemKurultay ikinci gününde 160 kişilik Parti Meclisi ve YDK üyeleri seçildi
GündemPortekiz’de barınma hakkı mücadelesi çadır eylemleriyle yeni bir boyut kazandı
Gündem